Cierpimy podczas Zatrwożenia,
zjawiska eskalującego panikę i atakującego prawdę.
Jestem przekonany, że to zjawisko to fikcja stworzona przez jedną osobę.
Oto co się dzieje.
Wszystko wygląda normalnie, ale wsłuchajcie się dobrze.
Zaginieni nie zaginęli…
Ukryte przekazy,
obecne wszędzie w telewizji i radiu, które zatruwają nasze umysły,
a my jesteśmy nieświadomi.
Sygnały pochodzą z instytutu na Wyspie Portowej.
Przenikniecie tam, będąc moimi agentami.
„Tajemne stowarzyszenie pana Benedicta”.
Będziemy wypatrywać sygnałów z kryjówki na stałym lądzie.
O każdej porze dnia i nocy.
Zaczniecie od ustalenia tożsamości nadawcy.
Kto kieruje tą szkołą?
-Kto tutaj jest dyrektorem? -Sam się przedstawi. Wkrótce go poznacie.
Potem znajdziecie sprzęt, który służy do wysyłania wiadomości.
A to co?
-Wieża. -Nie możecie tam wchodzić.
-Chyba że zostaniecie Wysłannikami. -Zbierzcie informacje i wracajcie.
Witam nowych uczniów. Jestem dyrektorem. Doktor L.D. Kurtyna.
Tę dwójkę warto obserwować.
Nie chciałem panu przeszkadzać.
Chciałem tylko powitać nowych uczniów.
Dostrzegacie różnicę?
Czuć to w powietrzu, prawda?
To bezpieczna przystań. Zatrwożenie tu nie dotarło.
Dbamy tutaj o wszystko.
Możecie otworzyć się na nowy sposób myślenia.
Tutaj możecie się wyrażać i osiągać wybitne rezultaty.
-Dziękuję, doktorze Kurtyno. Myślę… -Jeszcze moment.
Starsi uczniowie na pewno potwierdzą, że osobiście wspieram każdą osobę.
Jeśli macie jakiś problem albo pytania,
każda osoba z personelu przekaże sprawę swojemu przełożonemu,
a potem trafi ona do mnie.
Pracujcie z systemem, bo tylko wtedy…
jest on skuteczny.
Witaj.
To jakiś test?
To klon z laboratorium. Nic niezwykłego.
-Chyba bardziej możliwe byłoby… -Porwanie ciała.
…gdyby byli bliźniakami.
Nie, replikant jak nic.
Albo pan Benedict ma rozdwojenie jaźni.
Jest coś takiego jak zaburzenie dysocjacyjne tożsamości.
Nie, to na pewno nie on.
Był chudszy niż pan Benedict i miał inną fryzurę.
To bliźniaki jednojajowe.
Cześć, Jackson.
Wydawało się, że słyszałem parę osób. W tym dziewczęta, co nie ma sensu.
Faktycznie dziwne.
Jeszcze jak.
Jak widać, jesteśmy tu sami.
Miłego wieczoru.
Kate? Dokąd idziesz?
Wybieram się na Wieżę. Obcykam wszystko.
-Co? -Zatrwożenie tworzą przekazy.
Wysyła je nadajnik,
który musi być gdzieś wysoko, na przykład na jakiejś wieży.
Obcykamy to.
Cała okolica jest nieustannie patrolowana.
Co ty nie powiesz?
To zbyt ryzykowne.
Tylko Wysłannicy mają tam dostęp.
Musimy pokazać, że wymiatamy.
Będziemy najlepsi i zostaniemy Wysłannikami.
-Wiadomość od dzieciaków! -Widzę.
Nie ogarniam ostatniego słowa.
Mamy to?
„Dyrektor nazywa się L.D. Kurtyna.
Musicie uważać. Bliźnięta”.
L.D. Kurtyna.
Nic mi to nie mówi. Pewnie pseudonim, ale sprawdzę to.
„Musicie uważać. Bliźnięta”?
Skąd znają już jego znak zodiaku?
To jakiś kod. Może chodzi o astronomię, nie astrologię.
-Albo coś jak Kastor i Polluks. -Właśnie.
Panie Benedikcie?
To Nathaniel. Mój bliźniak.
TAJNE STOWARZYSZENIE NICHOLASA BENEDICTA
NA PODSTAWIE POWIEŚCI TRENTONA LEE STEWARTA
-Ma pan brata? -Tak.
-Bliźniaka? -Tak.
A ty nie wiedziałaś?
Gdybym wiedziała, nie byłabym teraz w takim szoku.
Wiedziałem, że przeszłość nigdy nie ginie.
Zawsze wraca.
L.D. Kurtyna to pański brat i osoba, którą ciągle tropiliśmy?
-To on stoi za Zatrwożeniem? -Tak.
Jak do tego doszło?
Przepraszam.
Milczałem, bo była to zbyt bolesna część mojego życia.
Straciłem brata.
A teraz…
Lokalne małże. Delikatne mięso i słonawy posmak.
Ja podziękuję.
Może kilkanaście.
Nathaniel zawsze był geniuszem.
Ale nie miał lekko.
Gdy miałem 12 lat, nowa rodzina zabrała mnie z sierocińca,
ale nie mogli adoptować jego.
Obiecałem, że po niego wrócę, ale gdy się tam zjawiłem, już uciekł.
Nie mogłem go odnaleźć.
A teraz to zrobiłem. I okazuje się, że jest moim wrogiem.
Na pewno? Nie możemy bazować tylko na „Bliźniętach”.
-Było też „musicie uważać”. -Wiemy.
-Daruj sobie, Rhonda. -To na pewno on.
-Teraz wszystko ma sens. -Dokąd się pan wybiera?
-Prosto do niego. -Chyba się przesłyszałam.
Potrzebuję łodzi.
-Nie ma mowy. -Muszę z nim porozmawiać.
-Od razu pana zauważą. -Twarzą w twarz.
-Nie! -Milligan, łódź!
Ale coś udało nam się ugrać.
-Właśnie. -Znamy jego nazwisko.
L.D. Kurtyna. Jego własny brat. Dlaczego nam nie powiedział?
-Nie wiedział o tym. -Serio tak myślisz?
Na pewno by tego nie zataił. Sam jest sierotą.
Mogli zostać rozdzieleni i stracić ze sobą kontakt.
Ja nie straciłbym kontaktu z bratem.
Bracia trzymają się razem.
Tak przynajmniej zakładam.
Dzieci nie zawsze mają na to wpływ.
Dopiero co poznaliśmy pana Benedicta, Reynie.
Kłamał już o Akademii Boatwright. Skąd pewność, że można mu ufać?
Widziałeś pana Kurtynę.
Wyglądał ci na kogoś złego? Na pewno odpowiada za Zatrwożenie?
Ale to prawda, Gąbek.
Zatrwożenie cały czas trwa, a tylko pan Benedict próbuje to naprawić.
Ale praktycznie go nie znamy.
My siebie w sumie też nie.
My się znamy.
Constance, ogarnij się!
Jesteśmy współlokatorkami. Takie rzeczy będą się zdarzać.
No to będziemy mieć problem.
A z iloma osobami nocowałaś w wozie cyrkowym? 15? 20?
-Zależało od wozu. -Czyli z 15 albo 20.
Lepszy taki wóz niż to.
Niektórzy byli dużymi siłaczami. A tutaj masz tylko drobną koleżankę.
Słuchaj uważnie. Mamy powstrzymać Zatrwożenie.
To terytorium wroga.
Jutro ruszamy do bitwy, więc nie zawracaj mi gitary.
Nie waż się dotykać wiadra. Masz je szanować.
To chyba nie jest dla ciebie tylko wiadro.
Dobranoc, współlokatorko.
Dobra, działamy.
Musimy dać z siebie wszystko i zostać Wysłannikami.
Spoko.
Mężczyzna z paczką w prawej ręce podchodzi do restauracji,
pod którą czeka trzech leworęcznych mężczyzn
i jeden praworęczny, który odbiera paczkę prawą ręką.
Wszyscy mają na kurtkach naszywki ze skrzydłami.
Witają się skinieniem głowy i wchodzą do środka.
Rozgryźcie tę historię, używając pytań z odpowiedziami typu „tak” lub „nie”.
Jak wszyscy się tam znaleźli?
Wytężyć! Mitrężyć! Konfabulacja, degrengolada, egzaltacja.
„Wytężyć! Mitrężyć! Konfabulacja, degrengolada, egzaltacja”.
Bezwzględna tromtadracja. Majordomus. Kudos.
„Bezwzględna tromtadracja. Majordomus. Kudos”.
Charlie, nadążaj!
To danie jest najczęściej wybierane z menu przez wyższe sfery.
„To danie jest najczęściej wybierane z menu przez wyższe sfery”.
To krytycy kulinarni?
-Drużyna baseballowa? -To drużyna?
Nie i nie. A tutaj się zgadza.
Constance?
Czy człowiek z paczką jest potwornie zdeformowany?
Tak. Skąd taki wniosek?
Świat to okrutne miejsce.
-A powołując się na ten problem? -Bez różnicy. Okrucieństwo jest wszędzie.
Wystarczy znaleźć środek.
Cała grupa zawiodła w jakiejś kwestii. Pewnie było to ważne wydarzenie.
To wina człowieka z paczką.
Przykro mi, Martina. Niestety nie masz racji.
-Proszę sprawdzić. -Nie ma takiej potrzeby.
Odpowiedź mam tutaj.
To jakiś koszmar.
Wiem. Wytrzymaj.
Następny poziom! La doublé!
Następny poziom! La diabolique!
Tak, Reynie?
Czy któryś z nich przywitał się uściskiem ręki?
Nie.
Czy paczka była długości mniej więcej ramienia?
Mniej więcej tak.
O nie.
Przykro mi, jeśli zabrzmi to makabrycznie.
Myślę, że była to grupa żołnierzy.
Mów dalej.
Byli załogą sterowca zestrzelonego nad terytorium wroga.
I niestety, aby przeżyć,
każdy musiał poświęcić rękę aż do łokcia, żeby nie umrzeć z głodu.
Zostali uratowani, nim poświęcił ją ostatni z nich.
W paczce jest właśnie jego lewa ręka, którą chce przekazać przyjaciołom
jako gest sprawiedliwości i wdzięczności.
Zgadza się! No i wybaczcie. Sytuacja iście groteskowa.
Nigdy nie zostaniemy Wysłannikami. Te zajęcia to jakiś absurd.
Brak jakiejkolwiek skali mierzenia ocen. Nie ma wyznaczonych celów.
Na pewno jest tu dziwniej, niż się spodziewałam.
Przypomina mi to sektę.
Fakt. Nie możemy dać się w to wciągnąć.
Mnie takie rzeczy nie jarają, więc nic mi nie będzie.
Nie musimy wstępować do sekty, by zostać Wysłannikami.
Skąd wiesz? Nawet nie wiemy, czym się zajmują.
Reynie, co tam widzisz?
Pamiętacie Lindsay? Tę dziewczynę z dziwną fryzurą?
Właśnie została Wysłanniczką.
-Idę do niej. -Kate, poczekaj!
To lekkomyślne.
Cześć, Lindsay! Jestem Kate.
Gratuluję awansu.
Dzięki, no ale wiesz. Wierzyłam w siebie i ciężko pracowałam.
Super! Ale w jaki sposób na to pracowałaś?
-No cóż… -Cześć.
Wysłannicy nie rozmawiają o sprawach Wysłanników z innymi osobami.
Wiedziałabyś o tym, gdybyś nie była takim świeżakiem.
Przepraszam.
Nie wiedziałam, że to takie tajne sprawy.
Nie wiesz o wielu rzeczach.
O całych oceanach i pustyniach pełnych rzeczy.
Całych górach.
-Coś tam zdziałałam. -Musisz być bardziej ostrożna.
Też o tym myślałem.
Zacznijmy zadawać się z innymi ludźmi.
Zakumplujmy się z paroma osobami i wybadajmy, co wiedzą.
-Jeśli ktoś będzie nas z nimi widywał… -Zatrute jabłka.
-Przebaczenie. Posiadanie. Spacer… -…może zacząć coś podejrzewać.
Constance? Nic ci nie jest?
Nie słyszycie tego głosu?
Jakiego głosu?
-Wszystko w porządku? -Terraformacja. Trywialność. Toksyczność.
Nic mi nie jest. Nie gapcie się na mnie.
Chwileczkę.
Co jest? Też coś słyszysz?
Wiem, kto to jest.
Wygląda inaczej bez garnituru, ale to pan Bloom.
Jaki Bloom?
Pan Bloom? To ja, Reynie Muldoon. Z sierocińca w Stonetown.
Pamiętam mnie pan?
Nie wiem, kim jesteś.
I nie znam żadnego pana Blooma.
Przecież to pan. Poznaję pana.
Myślę, że wiem, jak się nazywam.
Polecam cieszyć się pobytem w Instytucie.
Ja z pewnością się cieszę.
Co ty wyprawiasz?
-Mamy nie rozmawiać z Pomocnikami. -Pan Bloom to szkolny inspektor.
Ale raczej nim był. Co roku odwiedzał nas w Dzień Krwiodawcy.
Był całkiem miły i widać było, że wkłada w swoją pracę serce.
Na pewno mnie pamięta, ale udawał, że tak nie jest.
Nie zapadasz aż tak w pamięć.
No co? To komplement.
Niby w jakim sensie?
Nie pamięta nawet własnego nazwiska.
Coś mu się stało.
Wiele obrażeń albo zaburzeń może prowadzić do takich zaników pamięci.
Wątpię, by to było przyczyną. Ktoś coś mu zrobił.
Czułem się, jakby ktoś…
Wykasowali mu pamięć!
Wyczyścili umysł.
-To absolutny obłęd. -Owszem.
Nie żebyśmy nie znali nikogo takiego.
Samotnego, złamanego i z takim spojrzeniem.
Wybiera się pan dokądś?
Milligan.
Zostawiłem w domu ważne dokumenty, które mogą być kluczowe dla całej sprawy.
I wybiera się pan po nie, tak?
To takie dziwne?
-Po prostu zawsze ja to robiłem. -Nie mogę tu bezczynne siedzieć.
To mój brat. To ja muszę go powstrzymać.
-Wykazać się inicjatywą! -Nie możemy pana narażać.
Wiem.
Ale proszę was wszystkich o tak wiele.
Owszem. Ale otrzymujemy od pana jeszcze więcej.
Gdzie są te dokumenty?
W pastelowoniebieskiej kopercie AeroPost.
A koperta?
Ma niebiesko-czerwone wzory w jodełkę.
I gdzie jest?
I jest zajęta po prawej stronie. Nie, po lewej, patrząc od strony z adresem.
I gdzie jest?
W biurku w moim gabinecie.
Posłuchaj mnie, Milligan.
To bardzo ważne.
Nie zawiodę pana.
Dziękuję.
-Co się dzieje? -Mamy czwartek.
Uwielbiam czwartki.
Cześć, Charlie. Lubisz czwartki, co?
Z drogi! Zróbcie przejście!
Twój Bóg teraz ci nie pomoże.
Błagam, błagam…
-Nazwiska uczniów. -To pewnie ranking.
I proszę. Znowu jestem pierwsza.
Nie musicie bić brawa.
To chyba oznacza, że mnie i Gąbkowi dobrze idzie.
Skoro Constance i ja jesteśmy na żółto…
W Chinach kolor żółty kojarzony jest ze szczęściem.
-A jesteśmy w Chinach, George? -No nie.
Właśnie.
I co teraz będzie z Charliem?
Czyli jeśli nie podreperujemy wyników, wylecimy tak jak on?
Oby popłynął do lepszego miejsca. Miłego rejsu.
Doceniam.
Widzieliście jego twarz? Myślicie, że wymazali mu pamięć?
-Ja bym to zrobiła. -Nie mogę pozwolić, by mi to zrobili.
Wam nic nie grozi.
-Pomożemy wam w nauce. -Nauce czego?
Jak wymówić „menu”?
-„Menu”. -Obie wersje by przeszły.
Te testy mają wykryć coś, czego ja nie mam.
Taka prawda.
-Będę następna. -Dlaczego od razu się na to godzisz?
Pan Benedict mówił, że potrzebuje nas wszystkich.
I ja mu wierzę. Mamy po prostu różne zdolności.
Mnie i Gąbkowi dobrze idzie z testami, ale wy dostrzegacie więcej niż my.
Ty lepiej się wspinasz.
Właśnie. A Constance…
Zostanę, bo dobrze tu karmią.
Rozumiem. Wiem, że bywam pomocna.
No to musimy się upewnić, że nie wsadzą was na łódź.
Albo że nie spotka was coś o wiele gorszego.
MUSIMY COŚ ZROBIĆ
Nie wiedziałem, że w bibliotece mają sprzęt do mikrofiszek.
Nigdzie nie ma wzmianki o Nathanielu Benedikcie.
Absolutnie nigdzie.
Wiemy, że po 12. roku życia zmienił nazwisko na L.D. Kurtyna.
Tylko tak zakładaliśmy.
Można się na tym przejechać.
Chciałyśmy się upewnić, że to pański brat.
I mamy to potwierdzenie.
Poznaje pan?
Wątpliwości są zrozumiałe,
ale jeśli podzielimy odległość od płatka ucha do barku
przez odległość od ucha do środka nosa…
Proporcje Crocheta-Guardado.
Tak. I pasujecie idealnie.
L.D. Kurtyna to faktycznie pański zaginiony przed laty brat.
Wygląda na to, że celowo nie działa w sferze publicznej.
Ale jego nazwisko widnieje na niektórych pracach naukowych,
związanych z dość osobliwą tematyką.
Pracował w instytucje aeronautyki,
tworząc nadajnik impulsów falowych do przesyłania satelitom pakietów danych.
Czyli naukowiec i inżynier.
I filozof.
Pracował też w Trommsgard Kollectif,
badając dychotomie metaontologiczne.
Widnieje tu jego nazwisko, bo takie były wymogi.
Wszędzie indziej celowo się nie wychyla.
Niesamowite prace.
Uważa się go za wizjonera,
zwłaszcza w neuronauce.
Jak widać.
Jest biegły w tak wielu sprawach, ale nie daje się sfotografować.
Nawet po wygraniu stypendium Hirokiego w wieku…
-Co? -Pan starał się o nie dwa razy!
To prawda.
To oczywiście świetne dokonania.
I jest wysportowany.
Na uniwersytecie wygrał studenckie zawody wioślarskie.
-Ciężki sport. -Bardzo.
Nie wiemy natomiast, co łączy te wszystkie dyscypliny naukowe.
-Musimy to odkryć. -Właśnie.
Nie wiemy, co się z nim działo zaraz po opuszczeniu sierocińca.
Jakby pozbył się tej części życia, w której był Nathanielem Benedictem.
To i fakt, że unika zdjęć, sugeruje, że sporo się wycierpiał.
-Że jest tu jakaś trauma… -Wybaczcie.
Na pewno nic mu się nie stało?
Musi to przetrawić. Nic mu nie będzie.
-Ciekawe, czy kasowanie pamięci boli. -Na pewno.
-Ale może nie być… -Reynie.
Pan Kurtyna cię wzywa.
Naprawdę? Dlaczego? I mam iść teraz?
Natychmiast.
Pożegnajmy się z jego pamięcią.
-W gabinecie? -Kurtyna chciał, żeby nagrać wszystko.
Naprawdę? Ja tam myślę, że wystarczy przy wejściach i wyjściach.
To mu to powiedz.
Ojciec zaraz wróci.
Wybacz. Nie chciałem cię wystraszyć.
Nie szkodzi.
Pan Kurtyna jest twoim ojcem?
Tak. Adoptował mnie, gdy byłem bardzo mały.
Bardzo ładny rysunek.
-Żartujesz sobie? -Nie. Dlaczego miałbym to robić?
To sialia?
-Raczej George. -To jakiś ptak?
Niekoniecznie. Ale to jego imię.
Po chwili obserwacji potrafię wskazać imię.
-A nawet przewidzieć ich karierę. -Ptaki robią kariery?
Panie Muldoon!
Bardzo miło pana widzieć. Cieszę się, że postanowił pan wpaść.
-To pan mnie wezwał. -Owszem. Proszę usiąść.
Reynard Muldoon. Nasz szczwany lis!
Jak leci, Reynie?
Wszystko poszło gładko przy rekrutacji?
Tak, bardzo gładko.
No to się cieszę. Nie mogłem się doczekać naszego spotkania.
Testy zdałeś naprawdę wyśmienicie.
Dziękuję.
Jestem uważany za wielkiego indywidualistę.
W sposób nieszablonowy tworzę drogę, którą podążam.
I uważam, że ty też nie jesteś taki jak reszta.
Myślę, że jesteś urodzonym przywódcą.
O wielkim potencjale i geniuszu.
Dlatego mnie akurat nie dziwią twoje wyniki.
Nie lubię obiecywać więcej, niż mogę.
Uważam, że to nieetyczne. Ale widziałem twoje wyniki i myślę,
że możesz zostać Wysłannikiem szybciej niż ktokolwiek w historii Instytutu.
-Byłoby super. -Tak, byłoby to wspaniale.
Jesteś wyjątkowym uczniem.
I wiem, że dokonasz tu wspaniałych rzeczy.
No dobra, ale zwolnijmy trochę. Opowiedz mi o Gąbku.
Trochę dziwnie się tak nazywać, co? Wydaje mi się, że się przyjaźnicie.
Jesteśmy współlokatorami.
Przyjęto nas tego samego dnia,
więc się zaprzyjaźniliśmy.
To bardzo fascynujące.
To, że mam przyjaciela?
Świetnie. Zapytaj SQ, czy nie chce. Zawsze staram mu się przemycić warzywa.
-Na czym skończyliśmy. -Na przyjaźni?
Tak, cudowna sprawa. Śmiało, wcinaj.
Mogę ci coś poradzić, Reynie?
Pilnuj się, by nie stracić czujności wobec kogokolwiek.
Konkurencja wśród uczniów jest ogromna.
Niektórzy ukrywają swoje prawdziwe motywy.
To prawdziwa nauka życia.
Oczywiście ja w twoim wieku nie miałem tak lekko.
Zdradził mnie ktoś bardzo bliski.
Mój własny brat. Dasz wiarę?
Pański brat?
To straszne.
Owszem.
To był dla mnie straszny cios.
Chyba na tym się skończy.
Nie. Widzisz? Nadal myśli.
Zgłębiłem każdy aspekt tej sytuacji.
To było bardzo dziwne. Jest zupełnie inny niż pan Benedict, ale…
Myślisz, że nas podejrzewa?
Nie sądzę. Zadawał mi sporo pytań, ale może po prostu już taki jest.
Dlaczego sałatkę robiono przy stole? Lepiej wtedy smakuje?
Nie wiem, ale była pyszna.
I już rozumiem, dlaczego wszyscy go lubią.
Ale była jedna rzecz, przez którą po prostu mu nie ufam.
-Oprócz skromnego menu? -I czyszczenia pamięci?
Ciągle robił notatki. Gdybyśmy mogli je jakoś przeczytać…
A co z tą zdradą pana Benedicta? Co, jeśli zdradzi również nas?
-Nie zrobiłby tego. -Każdy jest do kupienia.
Pan Benedict to dobry człowiek.
-Widziałeś mecz Szogunów? -Katastrofa.
Walczysz z Rodriguez, najlepszą flankową w historii,
a lecisz sam na sam?
Najpierw wyrzutka.
Wymijasz obronę i napierasz we dwójkę.
Nawet dziecko to wie. I nie każ mi podsumować Davids.
-Dajesz. -No to już ci tłumaczę.
-Nowe, konkretne informacje. -Tak?
Uważają, że Kurtyna potrafi wymazywać pamięć swoim wrogom.
-Może to tłumaczyć… -Przeżycia Milligana.
Biedak.
To nie wszystko. Kate i Constance mają problemy.
-Co? -Nie jest dobrze.
Nie mogą popełnić żadnych błędów.
Porażka to nie tylko wydalenie ze szkoły. Jeśli je wyrzucą…
To zbyt wiele.
Teraz widzę, że wysłaliśmy ich na zbyt głęboką wodę.
Wiedzieliśmy, że będzie to niebezpieczne.
I jeśli nie powstrzymamy Kurtyny, grozi im większe niebezpieczeństwo.
Im i nam wszystkim.
To wyjątkowe dzieci. Dlatego je pan wybrał.
-I dlatego się zgodziły. -To prawda.
Nie możemy pozwolić, by poniosły porażkę.
Jest tylko jeden sposób, który im się nie spodoba.
Mnie również.
„Stańcie się osobami, którymi nie jesteście”.
-Co to znaczy? -Mógłby być bardziej precyzyjny.
Chwileczkę. Chodzi o wyniki w nauce.
Chce, byśmy stali się kimś, kim nie jesteśmy w szkole.
Nauczycielem?
-Złym studentem? -Urwisem?
Numerem Dwa?
Kimś nieuczciwym. Chce, żebyśmy oszukiwały.
-On sam by tego nie zrobił. -Kurtyna twierdzi co innego.
-Nie sądzę. -Zapytaj go.
Mówi: „Nie…
dajcie się przyłapać”.
-Kończysz? -Kurde, zostawiłam klucz w warsztacie.
Popilnujesz narzędzi, a ja po niego pojadę?
-Pewnie. -Wziąć coś do jedzenia?
-Zjemy sobie kolację w pracy. -Pewnie. I tak nie miałem planów.
To wyspa?
-Ty w ogóle kiedyś sypiasz? -Po co to robisz?
Nie będę czekać na wysyłkę za wyspę.
Mamy znaleźć nadajnik, a nie bawić się w głupie testy.
Nie odpowiedziałaś na pytanie.
Nadajnik musi być w Wieży.
Ale nie ma tam drzwi do wniesienia ciężkiego sprzętu.
Jak transportują tam duże nadajniki? Trzeba znaleźć miejsce rozładunku.
Ta zatoczka jest blisko Wieży.
Jest osłonięta przed prądami i nie widać jej z lądu.
-Gdybym budowała punkt rozładunkowy… -Mówisz całkiem z sensem.
-Dziwne. -…to wybrałabym to miejsce.
Ruszamy w tango.
Chodźmy.
Idziesz ze mną, tak?
Tędy.
Zaraz powinnyśmy zobaczyć zatoczkę.
-Co tam się dzieje? -Pracują pod wodą?
Co tu robicie?
Nie mogłyśmy spać, więc poszłyśmy na spacer.
Ale zeszłyście ze ścieżki. Pójdziecie z nami.
Nie dotykaj jej! Ma zapalenie kaletki maziowej.
Coś obrzydliwego.
I zakaźnego.
Nie powinno was tu być o tej porze.
Wracajcie już. Będziemy was obserwować.
I jeśli znów was tu zauważymy, zgłosimy to.
Cudownie.
Udało ci się.
-Były kłopoty? -Tylko drobne opóźnienie.
Dziękuję, Milligan. Bądź pewny, że ci się odwdzięczę.
-Najpierw go opatrzmy. -Jasne.
APTECZKA
WIOSENNY KONCERT W SIEROCIŃCU
-Trochę zaboli. -Co?
Panie Benedikcie?
Zastanawiam się, czy informacja o pochodzeniu Kurtyny
zmienia coś dla nas albo dla pana.
-Będzie pan w stanie… -Nic się nie zmienia.
To nadal mój obowiązek.
Tylko ja mogę go powstrzymać.
Bardzo dobrze. Obserwuj stożek.
Nieźle.
SQ, idź porysować.
Dziękuję.
Tak?
Jak dobrze pan wie,
system do wzmacniania i modulacji nadal nie jest dopracowany,
więc skłaniam się na pełnej modalności celem wyodrębnienia zmiennych.
Oczywiście. Nie zapominajmy o nich.
Nigdy nie mam pewności, czy pan słucha.
Doktor Garrison. Droga przyjaciółko. Proszę tak nie mówić.
Jestem skupiony. Dzielimy te same pasje i zainteresowania.
Nauka mnie fascynuje.
Dziękuję. Staram się, jak tylko mogę.
Doskonale o tym wiem.
Proces jest bardzo niestabilny, ale…
To niesamowite, ale…
Ale z czasem…
Mamy problem z harmonogramem.
Co się stało?
Powstrzymanie mojego brata nie powiodło się.
Uciekł i nadal nam zagraża.
-To nie mój problem. -Oczywiście.
To sprawa dla pionu operacyjnego. Nazwa zobowiązuje.
Oznacza to, że musimy przejść do fazy testowej.
Stół został zastawiony. Pora podać główne danie.
Rozumiem, że sprawa jest pilna, ale nie jesteśmy jeszcze gotowi.
To nie jest kwestia włączenia przycisku.
Musimy zmieścić się w pasmach walencyjnych,
a dopiero tworzymy protokoły pozwalające na oszacowanie.
Rozumiem, ale proszę powtórzyć wszystko,
co powiedziała pani po uwadze na temat przycisku.
Dam z siebie wszystko.
Energia pragnie być wolna, doktor Garrison.
-Proszę ją uwolnić. -Dobrze.
Dziękuję.
No dobrze.
„Droga pani Perumal. Szkoda, że nie możemy teraz porozmawiać.
Zawsze jest pani taka spokojna.
A ja nigdy się tak nie bałem. Popełniłem błąd, zjawiając się tutaj?
Rozumiem, że to ważna misja, ale nie wiem, czy jej sprostam”.
Rynek. Uwolnienie cierpienia. Zatrute jabłka…
„Ufam panu Benedictowi i wierzę, że robimy to ze słusznych pobudek.
Ale wszystko się pogmatwało i nie wiem, czy jestem właściwą osobą do tej misji.
Tęsknię za panią i bardzo chciałbym pić teraz z panią gorącą herbatkę.
Zawsze miała pani dla mnie świetne rady.
Teraz, gdy wiem, co się dzieje, martwię się o panią.
Liczę, że wszystko u pani w porządku i że czasami pani o mnie myśli.
Całuję, Reynie Muldoon”.
Muldoon. M-U-L-D-O-O-N.
-Reynard Muldoon. -Przykro mi, ale…
Dodzwoniłam się do Boatwright, tak?
Tak, ale nie możemy ujawniać informacji o uczniach
osobom spoza ich rodzin.
Wysłałam jednemu z nich paczkę.
Dlaczego do mnie wróciła?
-Nie wiem. -Jest waszym uczniem, prawda?
Proszę pani, na naszej uczelni nie ma żadnego Reynarda Muldoona.
To musi być jakaś pomyłka.
Proszę powiedzieć pani dyrektor, że właśnie do niej jadę.
Napisy: Krzysiek Igielski